Anne Caroline Chausson - absolutna kolarska rekordzistka
Liczba ocen: 1
7.1
Anne Caroline Chausson, fot. endurotribe.com

Anne Caroline Chausson, fot. endurotribe.com

Dwunastokrotna mistrzyni świata w downhillu (w tym od 1993 do 2003 zdobywała tytuł co roku), czterokrotna mistrzyni świata w dual slalomie, trzykrotna mistrzyni świata w BMX, pierwsza w historii mistrzyni olimpijska BMX. Do niej należy również absolutny rekord w liczbie zwycięstw w eliminacjach Pucharu Świata DH – wywalczyła je aż 55 razy. Przed Wami Anne Caroline Chausson, najbardziej utytułowana zawodniczka kolarstwa górskiego wszech czasów.

Anne przyszła na świat we francuskim Dijon 8 października 1977. Rowerową pasję wyniosła z rodzinnego domu: będąc małą dziewczynką podglądała tricki dwóch starszych braci i taty w lokalnym bike parku; mając 6 lat sama wsiadła na swojego pierwszego BMX-a. W niedługim czasie stanęła na najwyższym stopniu podium jako Mistrzyni Świata w kategorii Under 10. Kolejne mistrzowskie tytuły juniorskie w BMX zdobyła w 1992 i 1993 roku.

Jeszcze w roku 1993 w Métabief zdobyła swoje pierwsze złoto Mistrzostw Świata w downhillu, w kategorii juniorek. W wyścigu wzięła udział trochę przypadkiem, namówiona przez kolegów, którzy też próbowali swoich sił w zjeździe. Do rywalizacji stanęła na hardtailu Sunn Revolt; jego jedyną amortyzacją był przedni widelec o niewielkim skoku. Na tamte czasy był to oczywiście standard, na początku lat 90. rowery z pełnym zawieszeniem były rzadkością. Był to drugi w życiu Chausson start w tej dyscyplinie – pierwszym były poprzedzające MŚ obowiązkowe kwalifikacje w Pucharze Francji.

Imponująca kolekcja trofeów Anne Caroline Chauson | fot. dirtmountainbike.com

Imponująca kolekcja trofeów Anne Caroline Chausson | fot. dirtmountainbike.com

Anne Caro uczyła się szybko i uwielbiała skakać, co wciąż doskonaliła. Ściganie sprawiało jej wielką radość, a kolejne wygrane wyścigi dodawały energii i zapału. Ta z natury nieśmiała zawodniczka czuła początkowo respekt przed rywalkami  – gwiazdami znanymi jej dotąd tylko z rowerowej prasy, jak Kim Sonnier czy Missy Giove. Jak przyznaje, była bardzo zaskoczona swoimi pierwszymi zwycięstwami. Kiedy jej seria sukcesów nie została przerwana na początku kolejnego sezonu, Chausson zrozumiała, że liczy się jako zawodniczka w kolarstwie górskim i całkowicie zaprzestała jazdy na BMX-ie. W ekipie Sunn Racing Team, w której wówczas jeździła, panowała koleżeńska atmosfera i dogodne warunki do nauki, z których intensywnie korzystała. W połowie lat 90. trasy wyścigów były dłuższe, niż obecnie: zjazd trwał nawet 10 minut (dziś jest to 2 do 5 minut). Anne w jednym z wywiadów wspomina to jako duży plus dla jej kariery, ponieważ taki długi zjazd wymagał doskonałego przygotowania zarówno technicznego, jak i siłowego (linię mety zawodniczki przekraczały z prędkością bliską 65 km/h). Jak przyznała, solidne podstawy treningowe z dawnych lat owocują do dziś.

Tytuł mistrzowski w DH Anne Caroline odnawiała corocznie przez kolejnych 10 lat (do 1995 jako juniorka, od 1996 do 2003 w elicie). W latach 1998-2002 pięciokrotną serią stawała również na najwyższym stopniu podium w zjazdowym Pucharze Świata. Wśród jej trofeów znajdują się też Puchar Świata w DS (dual slalom – zjazd parami, w 2002 zastąpił go four cross) i pierwszy w historii tytuł mistrzyni świata w four crossie.

Anne Caroline Chausson triumfująca w Mistrzostwach Świata w Lugano w 2003 | fot. Kristy Scrymgeour

Anne Caroline Chausson triumfująca w Mistrzostwach Świata w Lugano w 2003 | fot. Kristy Scrymgeour

To bardzo inteligentna zawodniczka o ogromnej wiedzy technicznej i treningowej, zdecydowanie silna nie tylko fizycznie, ale również psychicznie. Od pierwszych wyścigów doskonale zdawała sobie sprawę, że solidny trening jest niezbędny do odnoszenia zwycięstw – a że chciała wygrywać, treningowi oddawała się bez reszty. Jak przyznała w jednym z wywiadów, mimo dobrego przygotowania do wyścigu przed startem towarzyszyły jej ogromne nerwy. Kilka sekund po sygnale startu stres na szczęście mijał, jednak początkowe odcinki trasy Anne jeździła czasem wolniej i spokojniej, żeby w dalszej części wyścigu dać z siebie wszystko, już ze spokojną głową.

Z grupą Sunn Racing, którą zasilili w 1996 jej rodacy: Cédric Gracia i Miguel Martinez, związana była do końca 1998 roku. Przez kolejne cztery lata była zawodniczką teamu Volvo-Cannondale, w którym jej kolegami byli m.in. Cadel Evans, Christoph Sauser, Cédric Gracia, Brian Lopes czy Alison Sydor. Jesienią 2002 Chausson podpisała kontrakt z Commencal Bikes. Założyciel firmy, utalentowany inżynier Max Commencal, był wcześniej związany z marką Sunn, którą stworzył i przewodził jej od lat 80. aż do roku 2000. Jako najlepszy rower, na którym kiedykolwiek jeździła, Anne Caroline wskazuje V-Process, na którym jeździła w właśnie wtedy, w początkach istnienia teamu Commencal. Współtwórcą maszyny był Nicolas Vouilloz, kolega Anne z zespołu Sunn Racing, również utytułowany zawodnik (siedmiokrotny Mistrz Świata DH) i współzałożyciel słynnej w USA firmy BOS Engineering. O Vouilloz należy tu wspomnieć, że w 2001 i 2002 zdobył tytuły Mistrza Świata na kolejnych modelach swojego projektu V-Process, pokonując m.in. Steve’a Peat’a. V-Process miał pełne 190-mm zawieszenie i wyposażony był w topowy osprzęt Shimano.

Anne Caroline Chausson, fot. mtbr.com

Anne Caroline Chausson ze złotym medalem olimpijskim, Pekin 2008 | fot. mtbr.com

Ostatnie złoto mistrzostw świata Chausson zdobyła w 2005 w Livigno. Było to jej ostatnie zwycięstwo w kolarstwie górskim przed zawieszeniem kariery w tej dyscyplinie. Komentując kilka lat później swoje przejście na „emeryturę”, stwierdziła, że chciała spróbować czegoś innego, zdobywszy już wszystkie laury w downhillu. Jej współpraca z Commencalem miała polegać na kontynuacji jazdy, jednak skupiając się nie na wyścigach w zjeździe, lecz na promocji marki i samej zawodniczki, stąd m.in. jej występ w jednym z odcinków serii New World Disorder. Chausson jeździła dla Commencala do końca 2006 roku.

W 2007 Anne postanowiła wrócić na moment do swych korzeni i rozpoczęła przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, gdzie po raz pierwszy miała zostać rozegrana rywalizacja na BMX-ach. Rok później trzydziestojednoletnia Francuzka dołączyła złoty medal olimpijski do swojej imponującej kolekcji. Przed startem w Olimpiadzie zdążyła również zostać Mistrzynią Francji i Europy w elicie BMX.

Olimpijskie złoto z Pekinu jest dla Chausson najważniejszym tytułem w jej dorobku. Jak twierdzi, w jej ojczystej Francji kolarstwo jest przyćmiewane przez takie sporty, jak piłka nożna (skąd my to znamy?), jednak złoty medal olimpijski to wyróżnienie, dzięki któremu ona jako zawodniczka jest lepiej rozpoznawalna, a dzięki temu popularność zyskuje jej pierwotna dyscyplina – BMX.

Po olimpijskim sukcesie Anne Chausson przeniosła się na trasy enduro. Pytana o powrót na trasy DH, odpowiada jednak: nigdy nie mów nigdy. Dziś związana jest z amerykańską legendą – firmą Ibis Cycles, z którą kontrakt podpisała wiosną 2011 roku. W tym sezonie oglądać ją można na limonkowo zielonym Ibis Mojo HD 3.

W 2009 Anne Caroline Chausson została wprowadzona do Mountain Bike Hall of Fame.

Anne Caroline Chausson, fot. Sven Martin

Anne Caroline Chausson w barwach Ibis, fot. Sven Martin